ms Oranje

terug reis per kapal boenting

Weer naar Indië, een land in oorlog met Nederland ...

Weer naar Indië, een land in oorlog met Nederland 1951 terugreis met de “Oranje”. In Indonesië had de “Oranje” , door de bolle buik, de bijnaam “kapal boenting”, het “zwangere schip”. Op 1 oktober 1951 vertrokken wij, mijn vader, moeder en ik vanuit Tandjong Priok naar Holland met het passagiersschip “Oranje”. Wij mochten – heel luxe – eerste klas reizen omdat mijn vader kapitein bij de KPM was. Anneke en Marijke waren, zoals eerder al gemeld, een jaar voor ons vanuit Makassar vertrokken naar het moederland en waren ondergebracht bij tante Geert en oom Henk in de Graaf Janlaan 35 in Zeist. Helaas ben ik deze reis voor het eerst van mijn leven dronken geweest. Als negenjarige bracht ik het grootste deel van mijn zeedagen door met andere kinderen in de “kinderkamer”, onder leiding van een deskundige juffrouw. De kinderkamer was een soort gesloten afdeling waar je alleen uitkwam als een van je ouders je ophaalde. De juffrouw moest allerlei spelletjes doen met kinderen die in leeftijd varieerden. Maar op de dag voor aankomst, toen de ouders eind van de middag overvloedig hadden geborreld op het sloependek en vervolgens waren aangeschoven voor het traditionele “captains dinner”, verdween onze oppas en vergat de deur op slot te doen. Wij zwermden uit over het inmiddels door de volwassenen verlaten sloependek en nuttigden in sneltreinvaart de restanten drank die op de tafels waren achter gelaten. Beroerd heb ik mij gevoeld, behoorlijk beroerd. En de juffrouw? Die zal wel ontslagen zijn. Een geval van zon en zout water….? Het oude zeemansgezegde luidt niet voor niets: “een vrouw en een kip zijn de pest op een schip” (met excuses aan ……). Vijf dagen na vertrek uit Tandjong Priok kregen wij telegrafisch bericht dat beppe, mijn moeders moeder, was overleden. Daar deden mijn ouders erg geheimzinnig over. En wat ik mij heel goed kan herinneren van de aankomst in Amsterdam was dat daar blánke mensen op de kade de trossen van de “Oranje” aannamen. Dat was voor mij zoiets vreemds! Blanken die het werk van bruine mensen deden? Dat klopte niet. En dat toont maar weer aan dat je als kind het sociale/politieke systeem waarin je opgroeit als normaal ervaart en pas later (hopelijk) vragen gaat stellen. En daar spelen ouders, leraren en politieke en religieuze ambtsdragers een belangrijke rol in. En ik …. ik zou voorlopig niet meer terugkeren naar Indonesië. Pas 12 jaar later, in 1963, kwam ik als derde stuurman varend op de “Sigli” van de K.P.M. weer in mijn geboorteland, in Soerabaja, omdat een ziek bemanningslid behandeld moest worden in het ziekenhuis. En alleen daarom kregen wij toestemming binnen te lopen. De volgende ontmoetingen waren in 1990 en 2010 toen ik op “sentimental journey” naar Indonesië ging.

Mijn kinderfeest aan boord van de "Oranje"

Ook een verhaal? Deel het hier!

Reageer op dit verhaal

Reacties op dit verhaal

Frederik

Mooi verhaal! Bedankt om te delen.

Is er iets mis met het verhaal?