ms Oranje

Zeven zusters op zee

Op zaterdag 29 juni 1946 gingen zeven ongeschoeide...

Op zaterdag 29 juni 1946 gingen zeven ongeschoeide karmelietessen aan boord van de Oranje. Hoewel, gingen? Twee van hen werden vanwege hun slechte gezondheid op een brancard aan boord gehesen. Hun groepje bestond uit vijf Hollandse zusters, een Javaanse en een Chinese. Zij reisden gratis als patiënt op grond van een doktersattest dat hen in aanmerking bracht voor passage op het hospitaalschip. Hun priorin was Geertruida Streng, een tante van mijn vader Wim Streng. De zusters hebben later vrij uitvoerig in de kloosterkroniek over hun reis geschreven. Tevens is er een brief bewaard van een nichtje van mijn vader, Rie Hoogeveen, waarin zij schrijft over het afhalen van haar tante Geertruida bij aankomst in Amsterdam op vrijdag 19 juli 1946.

Kramatkamp

Donderdag 27 juni 1946. "Vanaf 's morgens vroeg moesten we ons voor vertrek gereed houden. De koffers werden door Jappen op een vrachtauto geladen. En toen maar wachten. totdat eindelijk twee Rode-Kruisauto's het erf kwamen opgereden om ons te halen. In de ene auto werd Onze Moeder [de priorin] gebracht, vastgesnoerd in een in lussen opgehangen brancard; die Zusters zittend erbij. In de andere auto Zuster Theresia op de brancard, en de twee overigen zittend." "De ziekenambulance bracht ons tot op de kade, vlak bij de statige hoge witte boot, de "Oranje". Nu werd ons groepje gescheiden. Onze moeder en Zuster Theresia, stijf in de brancard vastgebonden, werden loodrecht omhoog gehesen het schip in; het scheelde weinig of Moeder was in de diepte gestort tussen de boot en de kade... In de hutten vonden we elkaar weer. Twee mooie hutten voor de zeven. Nog een volle dag lag de "Oranje"aan de kade, in de zengende hitte van Priok. Vele ernstige zieken werden aan boord gebracht. Onderweg zu de boot nog meerdere malen moeten stilliggen, voor begrafenissen, voor een grote operatie. Ook was er een zaal vol zwakzinnigen."

Op zee

Zaterdag 29 juni 1946. "Zwaar dreunde de stoomfluit voor de afvaart. Langs de boeg begon het water te ruisen. En langzaam, steeds sneller, schoof Java achter ons weg... De boot voer snel, ca. 550 mijl per dag. Na tien dagen, op dinsdag 9 juli 1946 kwamen we in Suez aan. De "Oranje"ankerde op de rede. Woensdagmorgen gingen wij in een sloep naar de wal. Vandaar in een trein door de woestijn, langs de zee, naar het doel van die tocht: de kledinguitreiking voor de repatriërenden. Er werd tamelijk veel uitgereikt, maar niets daarvan was doelmatig voor religieuzen. Zo kregen wij o.a. dunne dameskousen, lipstift enz. Toch waren we echt dankbaar, want b.v. van de damesjurken zouden wij rokken gaan maken. Toen we met de buit terug kwamen aan boord was het precies etenstijd en moesten we dus onmiddellijk naar de eetzaal." "'s Avonds werd het anker weer gelicht. Langzaam schoven we het Suez-kanaal in. Zand---zand---en kamelen. Port Said- Middellandse Zee... We moesten langzamer gaan varen, om niet te vroeg in IJmuiden aan te komen. Immers, de Oranje zou daar, als eerste schip na de oorlog, de zopas herstelde grote sluis passeren, van welke gelegenheid een feestelijke intocht zou worden gemaakt." Donderdag 18 juli 1946. "'s Middags om 4 uur kwam de "Oranje" aan in de sluis van IJmuiden. 't Eerste schip door de herstelde sluis. Aan de kade een stroom van mensen, die hun familie kwamen afhalen, na de barre jaren voor allen, van beide kanten... Díe zag een moeder terug, díe herkende een kind, een echtgenoot... een roepen, een weerzien, een opwinding voor de thuiskomers, terug in het "beloofde land", na de bange nacht van den oorlog. Rondom ons juichte alles van feest. Vlaggen, muziek, duizenden opgetogen mensen. Alleen voor óns groepje, wat moesten wíj hier...? "Als geplukte kippen" keerden wij terug.

Aankomst

Vrijdag 19 juli 1946. "Amsterdam had voor de "Oranje" een feestelijke ontvangst bereid. zover als de blik maar kon kijken, zag 't er zwart van de mensen, bootjes, kaden, huizen en daken propvol van een juichende zingende fluitende mensenmassa. Een muziekkorps speelde het Wilhelmus, speelde Vaderlandse liederen, Alle passagiers kregen een bloemenruiker, een Welkomst-oorkonde van H.M. de Koningin, een peperkoek, distributiebescheiden. Op de kade een uitbundigheid, een herkenningen, feest---féést...!"

Ook een verhaal? Deel het hier!

Reageer op dit verhaal

Nog geen reacties

Is er iets mis met het verhaal?