ms Oranje

Mijn tweede Oranjereis

Als 5-jarig meisje ging ik met de Oranje naar Indo...

Als 5-jarig meisje ging ik met de Oranje naar Indonesië waar ik 5 jaar zou wonen in Bogor. Maar daar kan ik me niets meer van herinneren. Wel van de terugreis in 1955, ook met de Oranje. We reisden tweede klas, omdat mijn vader daar recht op had. Ik heb daar echt van genoten na de min of meer karige periode in Bogor. Kinderen moesten overdag verblijven in de "kinderkamer", een soort kinderdagverblijf. In de kinderkamer kwamen de kinderen van alle drie de reisklassen. Er werd bij de kinderen geen onderscheid gemaakt. Wel bij de faciliteiten en het eten van de volwassenen. We hadden een buitenhut. De kinderkamer lag achter in het schip, met een binnen- en buitenruimte. Er was overigens ook een buitenzwembad op de boot. In de kinderkamer waren begeleidsters en het meest mooie speelgoed. Je werd er echt leuk beziggehouden. We aten er ook de lunch en het avondeten. Elke dag ijs toe en als ik wilde kon ik altijd een tweede portie ijs krijgen en dat wilde ik ook: genieten! Ik vond het wel jammer dat we niet het diner van onze ouders konden eten, want die aten helemaal verschrikkelijk lekker en het eten zag er altijd uit als bij het meest luxueuze restaurant. Dat maakten we wel een enkele keer mee als je met je ouders mocht eten. Tijdens deze verwenreis van 3 weken werd er een groot kinderfeest gehouden, waarbij je kon meedoen aan een wedstrijd wie de mooiste kledij droeg die gemaakt moest zijn van crêpepapier. Mijn moeder slaagde erin voor mij een schitterend heksenpak te maken, waarmee ik een prijs won (zie pagina uit mijn fotoalbum). In 1955 voeren we van Tandjong Priok, de haven van Djakarta, niet rechtstreeks naar het Suezkanaal, zoals is getekend op de website, maar waren we ook een dag in Singapoer(?) waar we de tuin van de Tijgerbalsemkoning bezochten en een dag in Colombo. In beide plaatsen gingen we van boord voor een excursie. Uit Colombo heb ik een klein olifantje van zwart hout en ivoren(?) slagtanden. Het stuk door de Rode zee was vreselijk warm, maar in Suez kwam een goochelaar aan boord, die tijdens de vaart naar Port Said een geweldige goochelshow liet zien. Goochelde levende kuikentjes uit het overhemd van mijn vader en onder koperen bakjes vandaan. Tijdens de overtocht maakte ik voor het eerst kennis met suikerzakjes. Deze lagen overal voor het grijpen. Ik snoepte elke dag een groot aantal zakjes leeg. Met gevolg dat ik meerdere vieze gele pukkels op mijn gezicht kreeg. Een ander minpunt was dat ik pietjes opliep van andere kinderen in de kinderkamer. Maar dat kwam kennelijk meer voor. Een verpleegster van de medische afdeling waste mijn lange haar met groene zeep en vervolgens werd mijn haar met DDT-poeder (mag allang niet meer worden gebruikt omdat het behoorlijk kankerverwekkend kan zijn) bestrooid om de neten te doden. Voorzien van aan mijn haar plakkende dode neten kwam ik in Amsterdam aan. Een deel van de familie dorst mij bij het afhalen van de boot om die reden niet te zoenen. Ik heb daar gelukkig niet zo mee gezeten. Ik was sowieso niet zo gewend om door anderen dan mijn ouders gezoend te worden. Als 10-jarige was deze reis een geweldige vakantie! Drieënhalf jaar later ging ik naar Nieuw Guinea. Helaas waren we toen maar 3 dagen onderweg in de Superconstellation van de KLM. Je vloog toen veel luxer dan tegenwoordig, maar het haalde het niet bij de bootreis op de Oranje.

Ook een verhaal? Deel het hier!

Reageer op dit verhaal

Nog geen reacties

Is er iets mis met het verhaal?