ms Oranje

Mijn Reis van Nederland naar Ned. Indie

De hutten aan boord waren niet groot maar daar let...

De hutten aan boord waren niet groot maar daar lette je als 7-jarig jochie niet op. Mijn kinderbed stond geklemd tussen de wand en her bed van mijn moeder. Tegenover haar was de kooi van een andere vrouw. De eerste nacht was er niets aan de hand en voeren wij naar Engeland. Maar daarna.... De passagiers waren gewaarschuwd voor storm in de Golf van Biskaje en die kwam behoorlijk aan. De volwassenen waren voor een groot deel zeeziek maar de kinderen niet. Elke dag kwam er een dame mij ophalen en was ik gehele dag aan het spelen en mijn moeder was totaal van de wereld. Het leuke was dat mijn bedje in de kleine ruimte van de hut dan weer de ene kant opschoof en dan weer terug. De grote hutkoffer deed hetzelfde en ook mijn broertje van nog geen jaar oud had nergens last van. Maar die werd door de zusters alleen tijdens de nacht in onze hut gebracht en was overdag in een crèche. Wat hebben wij als kind genoten van dat stukje reis. Later was dit stukje varen voor mij een argument om soms mijn zin te krijgen als mijn moeder en ik een verschil van mening hadden “U kunt niets zeggen want u was alleen maar ziek” Jammer dat deze prachtige boot in vlammen ten onder moest gaan. Ik kom graag het museum bezoeken en voor een grote foto wegdromen want tijdens dit typen komt er steeds meer bij mij naar boven.

Ook een verhaal? Deel het hier!

Reageer op dit verhaal

Nog geen reacties

Is er iets mis met het verhaal?