ms Oranje

Terugkeer naar Nederland met de Oranje

Mijn moeder, Thea Goofers, nu 95 jaar en nog goed ...

Tags:

Mijn moeder, Thea Goofers, nu 95 jaar en nog goed aanspreekbaar, reisde samen met haar 3 kinderen Wieke (10 jaar), Betty (7 jaar) en Michiel (3 maanden), alle drie in Bandoeng geboren, met de Oranje tussen 29 januari 1958 en 21 februari 1958 van Jakarta naar Amsterdam. Het was een gedwongen vertrek, met een van de laatste schepen. Als je niet koos voor Warga Negara Indonesia, moest je gaan. En wij gingen. Ik was pas 7 jaar, daarmee is mijn verhaal niet zo groot. Mijn wereld ging niet verder dan de sfeer vóór vertrek in Bandoeng. Nooit onbegeleid naar school, nooit van het erf af, alleen omgaan met bekenden. De dievenlamp die in de tuin werd opgetrokken, de hekken die werden geplaatst. De rebellen die de ramen van ons huis teerden en de schoonmaakploegen die dat weer kwamen opruimen. De onrust in huis toen alle spullen gepakt moesten worden, de boodschap dat wij met mamma mee zouden gaan naar Holland en dat pappa later zou komen. De kisten die op het erf verschenen waarin alle huisraad werd gepakt. Marthi en Diah, de twee trouwe dames die voor de kinderen en het huishouden zorgden, in tranen op de emper toen we (voorgoed) vertrokken. Van het leven aan boord van de Oranje heb ik geen herinneringen anders dan de hut, de stapelbedden, de baby die middenoorontsteking had en een moeder die zeeziek was en op bed lag. De kinderkamers waar je ’s morgens heen ging, met de hoge niet te bereiken deurkrukken en de leeftijdsindeling waardoor ik niet bij mijn oudere zusje in een kinderkamer zat. Zij mocht pitriet mandjes vlechten, ik niet. De teleurstelling over het zoute water in het zwembad en de koude regenachtige aankomst op de kade van Amsterdam. De oom die daar stond met zijn 2-CV waar de reiswieg van de baby écht niet in paste. Hoe we toch in Den Haag aankwamen met zijn allen weet ik niet meer. Wel dat het kadootje dat ik bij vertrek had gekregen, een Steiff poppenkast kabouter die ik per ongeluk in het bed had achtergelaten, kwijt was. We waren wel vaker, met verlof, in Holland geweest. Op zich was daar dus niks vreemds aan én onze ouders hadden er alles aan gedaan om de reis die we maakten zo ontspannen mogelijk te presenteren. Geen idee dat wij repatrianten waren, het was gewoon een groot avontuur. Wij werden opgevangen door Opa, die aan de Laan van Meerdervoort en Den Haag woonde. Op een 2e etage, met een huisknecht. Opa was pas gepensioneerd en ziek, daarom zat hij al in Holland. Zijn verwachting voortaan gezellig met schoondochter vóór het eten te kunnen borrelen, pakte enigszins anders uit. Die was tenslotte net van land verhuisd met 3 kinderen. Pappa arriveerde gelukkig 6 maanden later. En ach, dan volgt een hele familie geschiedenis waarin iedereen uiteindelijk goed is terecht gekomen. In 2004 ben ik - goed voorbereid - terug gegaan, met mijn zoon. Een geweldige reis, naar een prachtig land. Wij zijn inmiddels zo Hollands als het gras, maar Indonesië blijft altijd dichtbij en in het hart.

Ook een verhaal? Deel het hier!

Reageer op dit verhaal

Nog geen reacties

Is er iets mis met het verhaal?